Parki Krajobrazowe

Jeleniowski Park Krajobrazowy

Jeleniowski Park Krajobrazowy należy do Zespołu Parków Krajobrazowych Gór Świętokrzyskich. Zespół Parków Gór Świętokrzyskich położony jest na obszarze Wyżyny Kielecko-Sandomierskiej w północnej Małopolsce. Obejmuje on wraz ze Świętokrzyskim Parkiem Narodowym najwyższe wzniesienie Gór Świętokrzyskich (Łysica, 612 m n.p.m.) do których należą pasma: Jeleniowskie, Orłowińskie, Cisowskie, Oblęgorskie, części grzbietów i pasm Klonowskiego, Sieradowickiego i Pokrzywiańskiego oraz denudacyjne garby Wzgórz Suchedniowskich i Kołomańskich. Rzeźba terenu Parków jest bardzo urozmaicona, z dużą liczbą garbów denudacyjnych, kotlin i dolin o charakterze przełomów. Osobliwością Parków na skalę europejską są naturalne odsłonięcia skał osadowych, zawierających bogate i dobrze zachowane szczątki organiczne. Jeleniowski Park Krajobrazowy jest najmniejszym z parków Zespołu i obejmuje swoimi granicami Pasmo Jeleniowskie z najwyższymi wzniesieniami Górą Jeleniowską (535 m n p m), Szczytniakiem (554 m n p m), Górą Witosławską (488 m n p m) i Wesołówką (468 m n p m) oraz Dolinę Słupiańską, fragmenty Pasma Pokrzywiańskiego i doliny Dobruchny i Pokrzywianki. Krajobraz parku jest typowo leśny. Lasy porastają malownicze wzgórza Pasma Jeleniowskiego i zajmują 63% powierzchni parku. Większość z nich to lasy jodłowo – bukowe. W runie leśnym występuje 28 gatunków roślin chronionych i 10 gatunków rzadkich m. in. lilia złotogłów, storczyk plamisty, wawrzynek wilczełyko, tojad dzióbaty, kilka gatunków widłaków. Na zboczach wąwozów z wychodniami skał dewońskich występują murawy i zarośla kserotermiczne z specyficzną florą ciepłolubną (rojnik pospolity, aster gawędka, kocanki piaskowe, dzwonek syberyjski i inne). Do osobliwości parku należą wychodnie skał kwarcytowych na Górze Jeleniowskiej oraz rumoszowe blokowiska kwarcytowe o charakterze małych gołoborzy.